Waarom huil je mama?
Vroeg een kleine jongen aan zijn moeder.
“Omdat ik een vrouw ben” antwoord zij.
“Ik begrijp het niet” zei het jongetje weer.
Zijn moeder knuffelde hem en zei met een vage lach:
“en dat zal jij ook nooit lieve kind
Maar dat maakt niet uit.

 Later vroeg de kleine jongen aan zijn vader.
Papa, waarom huilt mama zomaar zonder reden?
Zijn vader kan alleen maar antwoorden:
“alle vrouwen huilen zonder reden’.

De kleine jongen groeide op
En werd een jonge man,
zich noch steeds afvragend,
waarom vrouwen huilen.
Uiteindelijk riep hij de hulp in
van God en vroeg hem:

God waarom huilen vrouwen?
God antwoorde het volgende.
Toen ik de vrouw schiep,
besloot Ik dat ze speciaal moest zijn
Ik gaf haar schouders,
sterk genoeg om het leed van de wereld te dragen.
Maar ook zachte armen
om comfort te bieden
Ik gaf haar innerlijke kracht om
bevallingen te doorstaan,
en om tegen afwijzing te kunnen,
welke zei vaak zou gaan krijgen,
soms zelfs van haar eigen kinderen.
Ik gaf haar de hardheid, het doorzettings
vermogen om voor vrienden
en familie te zorgen,
zelfs wanneer iedereen het opgeeft.
Ziekte en vermoeidheid houden haar dan niet tegen,
en zij klaagt nooit…
Ik gaf haar gevoeligheid,
Zodat ze haar kinderen lief zal hebben,
onder welke omstandigheden dan ook.
Ze heeft een speciale gave om kinderen,
weer te doen lachen,
om tieners te helpen met hun twijfels en angsten.
Ik gaf haar de kracht om voor haar man
te zorgen, ondanks zijn fouten.
Ik maakte haar uit een rib van hem
om zijn hart te beschermen.
Ik gaf haar de wijsheid,
om te weten dat een goede echtgenoot
zijn vrouw nooit pijn zou doen,
maar dat hij haar soms test op haar kracht.
En ook om haar bij te staan, door dik en dun.
Voor al dit harde werk,
gaf ik haar ook een traan om te laten.
Het is van haar,
zij kan het gebruiken wanneer zij dat nodig heeft.
Dat is haar enige zwakte....
Wanneer je haar ziet huilen,
zeg haar dan hoeveel je van haar houd
en hoe goed de dingen zijn
die ze voor anderen doet.
alhoewel ze dan nog steeds huilt,
weet dan dat ze zich wel:
degelijk iets beter voelt

De rugzak

Ieder mens draagt in zijn leven
Een onzichtbare rugzak mee.
Bergt daarin zijn vreugde en zorgen,
Verzameling van wel en wee.

Soms is de rugzak zwaar van stenen,
Dan weer vederlicht,
Blijft er nog wat ruimte over,
Maar dikwijls kan hij niet meer dicht.

Kijk je in een verloren uurtje
Heel de inhoud nog eens door,
Kan er meestal iets verdwijnen
Wat zijn waarde reeds verloor.

Langzaam wordt de rugzak leger
`s Levensmiddag gaat voorbij
En bij het naderen van de avond,
Werpt men een deel der last opzij.

Maar er is nog veel van waarde,
Wat men koestert, graag behoudt,
Al schijnen het soms kleinigheden,
`t Zijn herinneringen, meer dan goud.

Ieder draagt zijn eigen rugzak,
Niemand die hem overneemt,
En men hoeft ook niet te vrezen,
Dat een dief hem ooit ontvreemd!!