Op een dag, nam de vader van een hele rijke familie,
zijn zoon mee naar het platteland
Ze brachten een paar dagen en nachten door op een boerderij,
waarvan bekend stond, dat het een hele arme familie was.
Toen ze terug kwamen van hun trip,
vroeg de vader aan zijn zoon:
“Hoe vond je het?”
“Het was geweldig pap.”
“Heb je nou gezien, hoe arme mensen leven?” vroeg de vader.
”Ja, heel goed”, zei de zoon.
”Vertel me dan maar eens wat je van dit reisje geleerd heb”.
De zoon antwoorde:
Wij hebben 1 hond,
en zij hebben 4 honden.
Wij hebben een zwembad dat tot het midden van de tuin loopt,
en zij hebben een beekje waar geen eind aan komt…
Wij hebben lantaarns nodig in onze tuin,
en zij hebben licht van de sterren in de nacht.
Wij hebben uitzicht tot het eind van de tuin,
en zij hebben de hele horizon.
Wij hebben een klein stukje land om op te leven,
en zij hebben velden die veel verder gaan.
Wij hebben mensen die ons bedienen,
en zij bedienen anderen.
Wij moeten ons eten kopen, en zij verbouwen het eten.
Wij hebben muren om ons terrein, om ons te beschermen,
en zij hebben vrienden die hun beschermen.
De vader wist even niet,
wat hij nu moest zeggen...
De zoon keek naar zijn vader en zei:
Bedankt pap, dat je me heb laten zien, hoe arm wij eigenlijk zijn…

Het is dus maar net hoe je het bekijkt…
Het is beter, om gelukkig te zijn met alles wat je heb,
in plaats van je zorgen te maken, om alles wat je niet heb…

Een oude vogelkooi

Er was eens een man, genaamd George Thomas. Hij was dominee in een kleine stad in Engeland. Op Paasmorgen ging hij naar de kerk met een oude, roestige vogelkooi en zette deze op de preekstoel. Vele wenkbrauwen werden gefronst.

Dominee Thomas begon te vertellen.

Gemeente, ik liep gisteren in de stad, toen ik een kleine jongen zag met deze kooi in zijn handen.Op de bodem van de kooi zaten drie vogeltjes te bibberen van angst. Ik stopte en vroeg hem:"Wat heb je daar bij je, jongen?"

"Een paar oude vogels", zei de jongen. "Wat ga je met ze doen?", vroeg ik."Ik neem ze mee naar huis en ga er plezier mee maken", antwoordde hij. "Ik trek ze de veren uit en laat ze met elkaar vechten. Daar heb ik plezier in". "En als je genoeg hebt van deze vogels, wat doe je dan met ze?", vroeg ik hem. "O, we hebben een paar katten", zei de jongen, "en die houden wel van een vogeltje".

Ik was even sprakeloos en vroeg toen:"hoeveel wil je voor die vogels hebben?" Hij vroeg:"Waarom wilt u deze vogels hebben, meneer?'Ze zijn oud en lelijk en zingen niet eens". Opnieuw vroeg ik hem:"Hoeveel wil je er voor hebben?' De jongen keek me aan en dacht vast:"Die is gek", en zei: "Tien gulden".

Ik betaalde hem tien gulden en in minder dan geen tijd was hij verdwenen. Ik ben toen naar het eind van de straat gewandeld, naar een plantsoen met bomen. Ik heb de kooi op de grond gezet en de vogels vrijgelaten. Daarom die lege vogelkooi op de preekstoel. Toen begon hij aan zijn preek.

Op een dag waren satan en Jezus aan het converseren. Satan was net terug van een bezoek aan de aarde en pochte:"Ik heb net de aarde en alle mensen gekocht. Ik heb een valstrik gezet die ze niet konden weerstaan, en ik heb ze allemaal".

"Wat ben je van plan met ze te doen?", vroeg Jezus

Satan antwoordde:"O, ik ga plezier met ze maken! Ik ga ze leren hoe ze kunnen trouwen en weer kunnen scheiden, hoe ze elkaar moeten haten, en hoe ze elkaar moeten misbruiken. Hoe ze kunnen roken en drinken, ik ga ze leren hoe ze wapens en bommen moeten maken en hoe ze elkaar moeten vermoorden. Dus ik heb echt veel plezier met ze!"

"En wat ga je met ze doen als je klaar bent met hun?", vroeg Jezus.

"Oh, ik vermoord ze allemaal", zei satan trots

"Hoeveel wil je voor hen hebben?", vroeg Jezus

"Wat wil je met deze mensen", vroeg satan. "Ze zijn slecht, waarom wil je ze hebben? Ze haten je en ze spugen je in het gezicht, ze vervloeken en vermoorden je! Je wilt deze mensen niet!".

"Hoeveel", vroeg Jezus weer.

satan keek Jezus aan en lachte."Al je tranen en je bloed", zei hij.

Jezus zei: "DEAL", en Hij betaalde de prijs.

Toen pakte dominee Thomas de oude vogelkooi en liep de preekstoel af.

Is het niet erg eenvoudig om God de schuld te geven dat de wereld ten onder gaat? Is het niet droevig dat wij alles geloven wat de kranten schrijven en kwesties in de kiem smoren die de Bijbel stelt?

Is het niet droevig dat iedereen verwacht naar de hemel te gaan, terwijl ze niet eens in Christus geloven, nooit denken of spreken over hun geloof in God, of iets doen wat God van hen vraagt?

Is het niet beangstigend hoe sommigen zeggen:"Ik geloof in God", en toch satan volgen? Terwijl satan wel degelijk in God gelooft.

Het is droevig dat je duizend grappen per e-mail kan versturen en iedereen neemt ze over, maar als je iets met betrekking tot God verstuurt, dan zullen maar weinig mensen het doorsturen.

Is het niet droevig hoe gemeenheid, grofheid, ordinaire dingen, onzedelijkheid en porno vrije doorgang krijgen, maar een gesprek over Jezus op school en op het werk wordt afgehouden?

Is het niet droevig dat iemand op zondag in vuur en vlam kan staan voor Christus, maar door de week een onzichtbare christen is?

Lach je nu?

Is het niet droevig, dat je dit verhaal niet naar iedereen in je adresboek durft te sturen, omdat je niet weet of hij of zij geloven, of hoe ze over je zullen denken, als je ze deze e-mail toestuurt.

Is het niet droevig dat je bezorgder bent over de vraag hoe mensen over je denken,
dan hoe God over jou denkt?

De jongen en de puppy

Een boer had een aantal puppies over. Hij schilderde een bord met daarop "puppies te koop" Hij zette het bord aan het begin van zijn erf. Net toen hij de laatste spijker in het bord sloeg, werd hij aan zijn overal getrokken. Hij keek naar beneden in de ogen van een kleine jongen.. Het jongentje keek naar de boer en zei: meneer, ik wil een van uw puppies kopen? Nou, zei de boer en hij wreef eventjes achter in zijn nek. Deze puppies hebben goede ouders en kosten aardig wat geld? Het jongentje keek sip omlaag. Toen graaide hij eventjes diep in zijn broekzak en haalde er een elastiekje en wat geld uit. Ik heb 39 cent en een elastiekje. Is dat genoeg om te kunnen kijken meneer? Vroeg het jongentje. Ja hoor, zei de boer. Hij floot een deuntje en riep Dolly. Uit het hok en over het erf kwam een hond aangerend gevolgd door 4 kleine bolletjes. De kleine jongen drukte zijn gezicht tegen het hok aan en zijn ogen begonnen te stralen. Terwijl de honden naar het hek kwamen rennen zag het jongentje nog een klein bolletje maar deze was duidelijk kleiner dan de andere puppies. Op zijn achterpootjes gleed het jonge hondje het hok uit en begon op een onhandige wijze naar het hek te hobbelen, terwijl het zijn best deed om de andere hondjes bij te houden. "Ik wil die hebben" zei het kleine jongentje tegen de boer terwijl het naar het hondje wees. De boer knielde naast het jongentje neer en zei: "Maar jongentje, dat hondje wil je niet hebben hoor. Het is nooit in staat om te kunnen rennen en spelen zoals de andere hondjes dat kunnen." Toen deed de jongen een stap naar achteren en rolde zijn broekspijp op. Terwijl hij dit deed werd er een stalen beugel zichtbaar aan beide zijden van zijn been die aan een speciaal gemaakt schoentje vastzaten. De boer aankijkend zei het jongentje: Weet u meneer, ik heb zelf ook nooit zo kunnen rennen en spelen zoals de andere kinderen dat deden en dit hondje heeft iemand nodig die hem begrijpt. Met tranen in zijn ogen boog de boer voorover om het hondje te pakken. Hij hield de puppy heel voorzichtig vast en gaf het aan het jongentje. Hoeveel kost het? Vroeg de jongen. Niets zei de boer. Voor liefde is geen prijs!